Από την Δευτέρα 16/3 & μέχρι νεωτέρας τα πολιτικά μου γραφεία, στην Καβάλα & στην Αθήνα, θα παραμείνουν κλειστά. Θα είμαστε, όμως, σε επικοινωνία εδώ.

Ομιλία σε εκδήλωση του Κέντρου Αστικής Μεταρρύθμισης

Κυρίες & κύριοι,

Θέλω να συγχαρώ και εγώ με τη σειρά μου το «Κέντρο Αστικής Μεταρρύθμισης» για τη διοργάνωση της σημερινής εκδήλωσης. Θέλω να ευχαριστήσω, μαζί με το φίλο Νίκο Παναγιωτόπουλο, τους Τομεάρχες Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας, τον Γιώργο Κουμουτσάκο και τον Βασίλη Κικίλια, που είναι μαζί μας. 

Ευχαριστώ όλες και όλους εσάς που είστε εδώ, στον ανοικτό αυτό  δημόσιο διάλογο για ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Αυτό της Εξωτερικής πολιτικής, της εθνικής άμυνας και της δημόσιας ασφάλειας, ως πυλώνες της δημοκρατίας και της ανάπτυξης.  Διότι – μην κάνουμε λάθος – η εξωτερική πολιτική, η άμυνα της χώρας και η ασφάλεια του πολίτη συνδιαμορφώνουν το περιβάλλον στο οποίο λειτουργεί η κοινωνία, η οικονομία και η αναπτυξιακή διαδικασία. Όπως συνδιαμορφώνουν και το περιβάλλον στο οποίο αναβαθμίζεται ή φαλκιδεύεται η ίδια η Δημοκρατία

Είναι κατ΄αρχήν κοινά παραδεκτό πως η ασφάλεια σε ένα τόπο είναι προϋπόθεση Δημοκρατίας και ανάπτυξης. Δεν λειτουργεί ομαλά η Δημοκρατία εάν οι πολίτες αισθάνονται ανασφαλείς, εάν, κινδυνεύουν, εάν απειλούνται στο σπίτι και τους χώρους της δουλειάς τους. Και δεν ευδοκιμεί η ανάπτυξη σε τόπους που εκπέμπουν ανασφάλεια, αβεβαιότητα, έλλειμμα σιγουριάς. Είναι πληγή στο σώμα της Δημοκρατίας τα άβατα που χτίζουν ομάδες κακοποιών, αναρχικών και  ποικιλώνυμων συλλογικοτήτων. Και είναι νάρκη στο δρόμο της ανάπτυξης η εγκληματικότητα, η βία και η ανομία. Γι’ αυτό ακριβώς, η Νέα Δημοκρατία θέτει στα προτάγματά της την εμπέδωση κλίματος ασφάλειας και σιγουριάς, το σεβασμό στους νόμους και την τάξη. Καταθέσαμε συγκεκριμένες προτάσεις, αναλάβαμε ξεκάθαρες δεσμεύσεις  και δεν τις παζαρεύουμε.  

Μείζον ζήτημα, τόσο για τη Δημοκρατία, όσο και για την ανάπτυξη, αποτελεί η ασφάλεια έναντι εξωτερικών κινδύνων. Και αυτό συνδέεται άμεσα τόσο με την Εξωτερική πολιτική, όσο και με την Άμυνα της χώρας. Η πραγματικότητα είναι καλά γνωστή σε όλους. Εδώ και χρόνια, είμαστε αντιμέτωποι με τετελεσμένα, απειλές και κινδύνους, που προέρχονται από την εξ Ανατολών γείτονά μας. Εδώ και χρόνια, ακόμη και στις δύσκολες μέρες των Μνημονίων, η χώρα μας αναγκάζεται να δαπανά τεράστια ποσά για την άμυνά της. Όχι μόνο για οπλικά συστήματα, αλλά και για τις αναχαιτίσεις τουρκικών αεροσκαφών, που επιμένουν να πραγματοποιούν παραβάσεις στο FIR Αθηνών και παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου μας. Εδώ και χρόνια, από το 1973, που η Άγκυρα πρωτοβγήκε διεκδικητικά στο Αιγαίο, η Ελλάδα παρεμποδίζεται στην αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου που μπορεί να κρύβει ο βυθός και το υπέδαφος του Αιγαίου. Αφενός διαθέτουμε τεράστιους πόρους – από τους πιο υψηλούς στην Ευρώπη και στην Ατλαντική Συμμαχία – για την άμυνά μας και αφετέρου στερούμαστε πόρους που μπορεί να υπάρχουν στις θάλασσές μας. Είναι, άλλωστε, καλά γνωστές οι τεράστιες προμήθειες αμυντικού εξοπλισμού του πρόσφατου παρελθόντος. Όπως γνωστά είναι και τα σκάνδαλα που τις έχουν συνοδεύσει. Σκάνδαλα που έπληξαν όχι μόνο τα οικονομικά συμφέροντα του Δημοσίου, όχι μόνο την ανάπτυξη του τόπου, αλλά την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος, τη σχέση εμπιστοσύνης πολίτη και πολιτικής, την ουσία και την ποιότητα της Δημοκρατίας, στον τόπο που τη γέννησε.

Φίλες και φίλοι,

Ακόμη και οι πιο αισιόδοξοι αναλυτές, ακόμη και οι πιο συγκρατημένοι δεν σταματούν να υπογραμμίζουν πως οι Έλληνες οφείλουμε να επαγρυπνούμε. Πάντοτε βέβαια με ψυχραιμία, με εθνική αυτοπεποίθηση και ενότητα. Δυστυχώς, στο τελευταίο διάστημα, η κυβέρνηση εγκαινίασε μια πολιτική υποχωρήσεων και παραχωρήσεων, προφασιζόμενη την ανάγκη συνεργασίας με τους γείτονές μας. Δεν διαφωνούμε με το πρόσχημα που επικαλείται. Αντιθέτως μάλιστα. Δεν μπορούμε όμως να δεχόμαστε λύσεις που δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα επιχειρούν να λύσουν. Ούτε να εκχωρούμε την ιστορία αιώνων για τα συμφέροντα άλλων. Ούτε να καταστήσουμε κληρονόμους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εκείνους που οι ίδιοι δηλώνουν Σλάβοι. Η συμφωνία των Πρεσπών που υπέγραψαν οι κύριοι Τσίπρας και Καμένος είναι εθνικά απαράδεκτη. Διότι επιτρέπει στους γείτονές μας όχι μόνο να αυτοαποκαλούνται, αλλά και να ονομάζονται από όλο τον κόσμο – με τη βούλα της Ελλάδας – Μακεδόνες. Διότι τους αναγνωρίζει «μακεδονική» εθνότητα και «μακεδονική» γλώσσα, πράγμα που δεν δέχτηκε καμιά ελληνική κυβέρνηση στο παρελθόν. Διότι παραπέμπει τη χρήση επωνυμιών και σημάτων σε διεθνή επιτροπή. Διότι δεν ισχύει για όλες τις χρήσεις (erga omnes). Διότι θυσιάζει το μοναδικό όπλο που είχε η Ελλάδα στα χέρια της, την απόφαση του Βουκουρεστίου. Και για όλους αυτούς τους λόγους – όπως ξεκάθαρα τόνισε ο Πρόεδρος του Κόμματός μας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τη συμφωνία αυτή δεν πρόκειται να την επικυρώσουμε, όποτε κι αν έρθει στη Βουλή, από όποια θέση κι αν βρισκόμαστε. Ούτε τώρα ως Αντιπολίτευση, ούτε αύριο ως Κυβέρνηση του Τόπου.  

Φίλες και φίλοι,

Ανησυχία εκφράζουμε και για τους χειρισμούς της κυβέρνησης σ’ ότι αφορά τα ζητήματα που αφορούν στη γειτονική Αλβανία. Διότι εξακολουθεί να αποφεύγει κάθε ενημέρωση των πολιτικών δυνάμεων. Και διότι αρνείται να διευκρινίσει τη θέση της σε ό,τι αφορά τη συμφωνία για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών που πέτυχε ο Κώστας Καραμανλής με υπουργό Εξωτερικών τη Ντόρα Μπακογιάννη. Μια συμφωνία που ανέτρεψε ο σημερινός πρωθυπουργός της γείτονος καταφεύγοντας στο Ανώτατο Δικαστήριο των Τιράνων, υποκινούμενος από την Άγκυρα. Μια συμφωνία που στηρίζεται στο Δίκαιο της Θάλασσας και αναγνωρίζει πλήρη δικαιώματα Αυτόνομης Οικονομικής Ζώνης και υφαλοκρηπίδας ακόμη και στα πιο μικρά νησιά. Μην διανοηθούν, λοιπόν, υποχωρήσεις έναντι της Αλβανίας πέραν της εθνικής θέσης. Μην δημιουργήσουν προηγούμενα που θα στηρίξουν αιτιάσεις της Τουρκίας για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Μην κάνουν άλλο λάθος σε βάρος της χώρας.

Φίλες και φίλοι, 
Όλοι συμφωνούμε ότι η πιο σοβαρή, διαχρονική πρόκληση προέρχεται από την Τουρκία. Αφορά την κατοχή του 37% της Κύπρου, την εθνοκάθαρση και τον εποικισμό των κατεχόμενων εδαφών, την επιδίωξή της να γίνει κυρίαρχος στα κατεχόμενα και συνεταίρος στα ελεύθερα κυπριακά εδάφη. Αφορά την αξίωση για παραχωρήσεις που οδηγούν όχι μόνο σε άδικη, αλλά και σε μη βιώσιμη λύση του Κυπριακού. Αφορά τις πειρατικές ενέργειες στην κυπριακή Α.Ο.Ζ., που στόχο έχουν σημαντικά πετρελαϊκά κοιτάσματα σε περιοχές που η Άγκυρα δεν έχει κανένα δικαίωμα. 

Μείζονος σημασίας είναι και η διεκδίκηση – που εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια και γίνεται ολοένα και πιο πιεστική - περιοχών της υφαλοκρηπίδας ανάμεσα στην Κύπρο, το Καστελόριζο, την Κάσο και την Κρήτη. Και η διεκδίκηση αυτή μπορεί να εκδηλωθεί, είτε με απόπειρα παρεμπόδισης κυπριακών και ελληνικών ερευνών στην κρίσιμη αυτή περιοχή, είτε με απόπειρα ερευνών από τουρκικά σκάφη, τα οποία είναι ήδη πανέτοιμα στα νότια τουρκικά λιμάνια. Οριοθετήθηκαν ήδη και παραχωρήθηκαν στην Τουρκική Κρατική Εταιρία Πετρελαίων οικόπεδα που επικαλύπτουν περιοχές της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.  Και αναπτύχθηκαν πειρατικές ενέργειες σε βάρος εταιριών που δρούσαν για λογαριασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το επόμενο διάστημα μπορεί να είναι κρίσιμο.

Η προκλητικότητα της Άγκυρας αφορά βέβαια και τις συνεχώς διευρυνόμενες μονομερείς και αυθαίρετες διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Την απόπειρά της να ανατρέψει το status quo και να επιβάλει μια νέα τάξη πραγμάτων. Την αναθεωρητική και διεκδικητική στρατηγική της που εντείνεται και διευρύνεται συνεχώς. Αντιμετωπίζουμε ήδη:

Πρώτον: Την διεκδίκηση τμημάτων της ελληνικής  υφαλοκρηπίδας, με τον ισχυρισμό – κόντρα στο Δίκαιο της Θάλασσας – ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα. Και αυτό αφορά τόσο τα νησιά του Αιγαίου όσο και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου, η υφαλοκρηπίδα του οποίου εκτείνεται στην Αν. Μεσόγειο. 

Δεύτερο: Το casus belli. Την απειλή πολέμου, δηλαδή, σε περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα νησιά του Αν. Αιγαίου και τις ακτές της Δ. Θράκης. 

Τρίτον: Τη δέσμευση που πέτυχε με την κρίση του Μαρτίου του 1987, να μην διενεργεί στο Αιγαίο καμιά από τις δύο χώρες έρευνες και γεωτρήσεις πέρα από τα χωρικά ύδατά της. Τον εξαναγκασμό δηλαδή της Ελλάδας να κρατά ανενεργά τα δικαιώματά της σε ολόκληρη – και όχι μόνο την αμφισβητούμενη - την αιγαιακή υφαλοκρηπίδα.

Τέταρτον: Τη διεκδίκηση, μετά τα γεγονότα των Ιμίων, ενός απροσδιόριστου αριθμού νησίδων, με τον ισχυρισμό ότι δεν αναφέρονται ονομαστικά στις Συνθήκες της Λοζάνης και των Παρισίων. Μίλησαν αρχικά για δήθεν «γκρίζες ζώνες» και υποστηρίζουν τώρα πως 18 από τα νησιά αυτά δεν είναι γκρίζα, αλλά τουρκικά.

Πέμπτον: Την αμφισβήτηση της έκτασης του εθνικού εναέριου που από το 1931 εκτείνεται στα 10 ν.μ..
Έκτον: Την αξίωση να μην ανακηρύξει η Ελλάδα Α.Ο.Ζ. στο Αιγαίο, με τον ισχυρισμό ότι είναι ημίκλειστη θάλασσα, την ώρα που η ίδια η Τουρκία  έχει ήδη ανακηρύξει Α.Ο.Ζ. στον Εύξεινο Πόντο που είναι όχι ημίκλειστη, αλλά ασφυκτικά περίκλειστη θάλασσα.

Έβδομον: Τις σχεδόν καθημερινές παραβάσεις στο  FIR Αθηνών, αλλά και τις παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου μας, ακόμη και με πτήσεις πάνω από τα νησιά μας, μέσα από τις οποίες εκδηλώνουν έμπρακτα τόσο την αμφισβήτηση της έκτασης του εθνικού εναέριου χώρου όσο και τη διεκδίκηση ελληνικών νησιών.

Όγδοον: Την είσοδο τουρκικών σκαφών στα ελληνικά χωρικά ύδατα με πρόσχημα τις αβλαβείς διελεύσεις που γίνονται ωστόσο κατά παράβαση των προβλεπόμενων από το Διεθνές Δίκαιο. Διελεύσεις που συνιστούν επίδειξη σημαίας και στόχο έχουν να αναδεικνύουν τον ισχυρισμό τους για κοινή θάλασσα.

Πρόκληση εκ μέρους της γείτονος, συνιστά και η απόπειρα έγερσης μειονοτικού ζητήματος στη Δ. Θράκη. Βαφτίζει τις εκεί μουσουλμανικές μειονότητες σε «τουρκική μειονότητα». Χρηματοδοτεί και καθοδηγεί παράνομες μουσουλμανικές οργανώσεις της Θράκης. Καταγγέλλει την Ελλάδα για δήθεν παραβιάσεις θρησκευτικών δικαιωμάτων. Κι όλα αυτά παρόλο που δεν υπάρχει κανένα άλλο ζήτημα παρά μόνο η ανατροπή της ισορροπίας που πρόβλεπαν οι Συνθήκες, μέσα από το διωγμό των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. 

Πρόκληση συνιστά βέβαια και η συνεχιζόμενη για 131η μέρα παράνομη κράτηση των δύο στρατιωτικών μας στις φυλακές υψίστης ασφαλείας της Ανδριανούπολης. Του ανθυπολοχαγού Άγγελου Μητρετώδη και του λοχία Δημήτρη Κούκλατζη Χωρίς κατηγορία και χωρίς δίκη επιχειρούν να εκβιάσουν ολόκληρη τη χώρα. Θα ήθελα να αφιερώσουμε τη σημερινή μας εκδήλωση σε αυτά τα δυο παιδιά, με την υπόσχεση ότι η σκέψη μας είναι διαρκώς κοντά τους.

Σοβαρό ζήτημα αποτελούν και οι υβριδικές απειλές που μπορεί να εκδηλωθούν με οποιαδήποτε μορφή, είτε με σαμποτάζ και εμπρησμούς, είτε με κυβερνοεπίθεση, είτε με τρομοκρατικές ενέργειες. Και για όλα αυτά οφείλουμε να έχουμε σχέδιο. Σε κάθε περίπτωση απαιτείται η διατήρηση ισχυρών Ενόπλων Δυνάμεων. Δεν πρέπει, άλλωστε, να ξεχνάμε ότι – πέρα από την προστασία της κυριαρχίας και της ακεραιότητας της χώρας- οι Ε.Δ. λειτουργούν αποτρεπτικά και παράγουν ειρήνη, αναγκαίο προαπαιτούμενο για την ευημερία της πατρίδας μας.

Φίλες και φίλοι,

Βλέπουμε ήδη ότι η γειτονική Τουρκία αναπτύσσει μια ξέφρενη προσπάθεια απόκτησης οπλικών συστημάτων, όπως οι S – 400, αγνοώντας συμμαχικές δεσμεύσεις και εκβιάζοντας ουσιαστικά το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ.

Βλέπουμε μια προσπάθεια αυτονόμησης από εξωτερικές πηγές και απόκτησης ισχύος για να μην υπάρχει διάλογος ίσων, αλλά επιβολή των θέσεων της με τη βία ή την απειλή χρήσης βίας.

Βλέπουμε το θράσος της Άγκυρας να ξεχειλίζει απέναντι σε κάθε γείτονα που θεωρεί αδύναμο. 

Μπροστά σε όλα αυτά απαιτείται απ’ όλα ενίσχυση της θέσης μας στο πλαίσιο των ευρωατλαντικών θεσμών. Απαιτείται ανάδειξη της παρουσίας μας στο ΝΑΤΟ, αλλά και προσπάθεια - όπου είναι δυνατόν -συμμετοχής με τις ελάχιστες δυνάμεις μέσα σε low intensive ops. Απαιτείται ταυτόχρονα δημιουργία στέρεων και όχι ευκαιριακών συμμαχιών με δυνάμεις της ευρύτερης περιοχής μας, με χώρες που μας συνδέουν κοινά συμφέροντα και κοινοί αντίπαλοι, ώστε να αυξηθεί όχι μόνο η αποτροπή, αλλά και η σιγουριά νικηφόρας απάντησης σε κάθε πρόκληση. Απαιτείται συγκεκριμένα η ενδυνάμωση των στρατηγικών συμμαχιών που έχουμε συνάψει με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.  Να σηκώσουμε ακόμη πιο ψηλά τους στρατηγικούς άξονες Αθήνα – Λευκωσία – Τελ Αβίβ και Αθήνα – Λευκωσία – Κάιρο.

Απαιτείται, ταυτόχρονα, διαρκής μελέτη για το απαιτούμενο μέγεθος των Ε.Δ., σε συνδυασμό με την αναβάθμιση των υπαρχόντων, αλλά και την απόκτηση νέων οπλικών συστημάτων, ώστε να επιτυγχάνεται αξιόπιστη αποτροπή, αλλά και για να αντιμετωπιστεί στην ανάγκη με τρόπο αποτελεσματικό και νικηφόρο οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια. Απαιτούνται ακόμη οργάνωση των Ενόπλων Δυνάμεων με βάση τα νέα δεδομένα και εμπέδωση πνεύματος αξιοκρατίας στους κόλπους τους. Απαιτείται, βέβαια, και αναβάθμιση της αμυντικής βιομηχανίας που έχει πλήρως απαξιωθεί τα τελευταία χρόνια, ώστε να συμβάλλει τόσο στον εξοπλισμό των Ενόπλων Δυνάμεων όσο και στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας. 

Φίλες και φίλοι,

Μείζονος σημασίας για την Πατρίδα μας είναι η διαμόρφωση Κοινής Ευρωπαϊκής Πολιτικής Άμυνας και Ασφάλειας. Κατέστησε σαφή τη θέση μας αυτή ο Πρόεδρός μας Κυριάκος Μητσοτάκης και την προωθεί στις συναντήσεις του με Ευρωπαίους ηγέτες. Είναι, άλλωστε, ουσιώδες βήμα για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Βήμα για μια πραγματικά Ενωμένη Ευρώπη. Ισχυρή και δυναμική Ευρώπη, χωρίς κοινή άμυνα δεν μπορεί να υπάρξει. Είναι ξεκάθαρο αυτό και είναι πάγια θέση μας.

Κλείνοντας θα ήθελα να μου επιτρέψετε να πω δυο λόγια για τον Γιώργο και τον Βασίλη. Πρόκειται για δυο πολιτικούς με τους οποίους έχω συνεργαστεί στενά και η σχέση μας απλώνεται πλέον πέραν της πολιτικής. Ο Γιώργος είναι ένας έμπειρος διπλωμάτης που είτε από τη θέση του Εκπροσώπου Τύπου του ΥΠΕΞ (υπήρξες αν δεν κάνω λάθος Γιώργο ο μακροβιότερος εκπρόσωπος), είτε από τη θέση του Ευρωβουλευτή, είτε του Εκπροσώπου Τύπου του Κόμματος πραγματικά κοσμούσε τα αξιώματά του. Σήμερα από τη θέση του Τομεάρχη Εξωτερικών και βουλευτή Β’ Αθηνών κοσμεί την κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ.

Ο Βασίλης είναι ένας νέος πολιτικός. Απ’ όπου και αν πέρασε άφησε το θετικό του αποτύπωμα. Έδωσε τη μάχη του για την Περιφέρεια Αττικής, πέτυχε ως Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, έδωσε μια άλλη πνοή στη θέση του Εκπροσώπου Τύπου του Κόμματος και σήμερα ως Τομεάρχης Άμυνας και βουλευτής Α’ Αθηνών δίνει καθημερινά με σύγχρονο τρόπο τις μάχες του για την Ν.Δ.

Θα κλείσω αυτήν την μικρή αναφορά μου στον Γιώργο και στον Βασίλη, στον Βασίλη και στον Γιώργο, επισημαίνοντας κάτι που είναι πολύ σπάνιο για την πολιτική και τους πολιτικούς. Είναι και οι δυο team players. Άνθρωποι που τα δίνουν όλα για την ομάδα. Είχα την τύχη να συνεργαστώ μαζί τους, εκείνοι από τη θέση του Εκπροσώπου Τύπου και εγώ από τη θέση του διευθυντή του Γραφείου Τύπου του Κόμματος. Διαφωνήσαμε, είχαμε διαφορετικές απόψεις, μπορεί να ανέβηκαν οι τόνοι, αλλά όλα αυτά παρέμεναν εντός των τοιχών. Δεν υπήρξαν χτυπήματα κάτω από τη μέση. Ούτε παραπολιτικά, ούτε διαρροές ο ένας για τον άλλον, όπως συνηθίζεται σε αυτές τις θέσεις. 

Τους ευχαριστώ για όσα έμαθα δίπλα τους, οι συμβουλές τους πάντα πολύτιμες και οδηγός στην προσπάθειά μου, τους θαυμάζω γι’ αυτό που ο καθένας είναι και είμαι βέβαιος ότι θα φτάσουν ψηλά.