Από την Δευτέρα 16/3 & μέχρι νεωτέρας τα πολιτικά μου γραφεία, στην Καβάλα & στην Αθήνα, θα παραμείνουν κλειστά. Θα είμαστε, όμως, σε επικοινωνία εδώ.

Ομιλία στην Ολομέλεια της Βουλής στη συζήτηση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων «Αγροτικοί Συνεταιρισμοί και άλλες διατάξεις»

Ευχαριστώ κυρία Πρόεδρε.

 

Κύριοι Υπουργοί.

 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.

 

Ξεκινώντας θα ήθελα και εγώ από τούτο εδώ το βήμα να συγχαρώ και να ευχαριστήσω τις γυναίκες και τους άντρες των Ενόπλων Δυνάμεων, της Ελληνικής Αστυνομίας, του Λιμενικού Σώματος, της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, τους εθνοφύλακες και τους απλούς πολίτες, στον Έβρο και τα νησιά, που συμμετέχουν στην εθνική προσπάθεια και αντιμετωπίζουν επιτυχώς το σχέδιο Ερντογάν.

 

Ο Έβρος και τα νησιά μας δεν είναι πλέον ξέφραγο αμπέλι και το κατάλαβαν πολύ καλά η Τουρκία και η Ευρώπη.

 

Έρχομαι τώρα στο σημερινό σχέδιο νόμου.

 

Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας μια πραγματική ιστορία.

 

Στην Αμερική της οικονομικής κρίσης του 1987, μία ομάδα καλλιεργητών σιτηρών από την Μινεσότα - προβληματισμένοι από την ραγδαία πτώση στη τιμή των σιτηρών - μαζεύτηκαν σε ένα καφενείο για να δουν πως θα αντιμετωπίσουν την κατάσταση.

 

Αυτό που διαπίστωσαν ήταν ότι μπορεί η τιμή των σιτηρών να παρουσίαζε πτώση, εκείνη όμως των ζυμαρικών παρουσίαζε άνοδο. Απευθύνθηκαν, δε, και στο τοπικό πανεπιστήμιο της Μινεσότα για τεχνογνωσία αναφορικά με το διοικητικό στήσιμο συνεταιριστικού σχήματος.

 

Έτσι γεννήθηκε η βιομηχανία παραγωγής ζυμαρικών Dakota Growers Pasta Company, που εξελίχθηκε στο δεύτερο μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής ζυμαρικών στις Η.Π.Α. τη δεκαετία του ‘90.

 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.

 

Δυστυχώς ανάλογες ιστορίες επιτυχίας στη χώρα μας αποτελούν μάλλον την εξαίρεση που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και ποιος είναι ο κανόνας;

 

Τον γνωρίζουμε όλοι.

 

Ότι τα συνεταιριστικά σχήματα στην Ελλάδα, αντί να αντικατοπτρίζουν το δυναμισμό της παραγωγής, την ποικιλότητα των καλλιεργειών μας, τον πλούτο των εδαφών μας και την ποιότητα των προϊόντων μας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τις δομικές παθογένειες του κλάδου.

 

Κάτι που αποτυπώνεται πολύ καθαρά στην περίφημη έρευνα της Διανέοσις, σύμφωνα με την οποία:

 

• Οι ελληνικοί συνεταιρισμοί από τη δεκαετία του ’80 γνώρισαν διαρκείς πολιτικές παρεμβάσεις.

 

• Λιγότερο από το ένα πέμπτο των συνεταιρισμών είχαν έστω και υποτυπώδη οικονομική παρουσία.

 

• Οι αποτυχημένοι συνεταιρισμοί κατέληξαν να χρωστούν συνολικά το ιλιγγιώδες ποσό των 2,4 δις ευρώ.

 

Απλό, αυτονόητο συμπέρασμα: Το συνεταιριστικό μοντέλο αποδείχθηκε αποτυχημένο, καθώς συνδυάστηκε και συνδέθηκε με την κρατικοδίαιτη αντίληψη, κατέρρευσε, δημιούργησε τεράστια χρέη και εν τέλει απαξιώθηκε ακόμη και από τους ίδιους τους αγρότες.

 

Το ερώτημα, ωστόσο, που πρέπει να θέσουμε όλοι στους εαυτούς μας είναι τι κάνουμε εμείς για αυτό.

 

Το πρώτο που πρέπει να κάνουμε είναι να «πιάσουμε τον ταύρο από τα κέρατα». Και η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν έχει μάθει να κρύβεται πίσω από το δάκτυλό της.

 

Αποτελεί άλλωστε μία ακόμα προεκλογική δέσμευση που γίνεται πράξη.

 

Σήμερα, λοιπόν, με το παρόν σχέδιο νόμου, απομακρύνουμε – με σύγχρονο και ρεαλιστικό τρόπο - τους συνεταιρισμούς από τον εθισμό στην κρατικοδίαιτη λογική.

 

Σπάμε τα στερεότυπα και αντιμετωπίζουμε τις αγκυλώσεις προκειμένου οι αγροτικοί συνεταιρισμοί να μπουν στο επίκεντρο της αγροτικής διαδικασίας.

 

Βελτιώνουμε τους όρους ανταγωνιστικότητας και εμπορικής επιτυχίας μέσω της συμμετοχής ιδιωτών στο μετοχικό κεφάλαιο και τη διοίκηση, διεκδικώντας μια καλύτερη θέση στην παγκόσμια αγροδιατροφική αγορά.

 

Συνεχίζουμε να μειώνουμε τη φορολογία των αγροτών. Στον χαμηλό φορολογικό συντελεστή 10% για τα αγροτικά συνεταιριστικά σχήματα που έχουμε ήδη νομοθετήσει, με το παρόν σχέδιο νόμου τα πλεονάσματα που δημιουργεί ο αγροτικός συνεταιρισμός δεν φορολογούνται, τα διανεμόμενα στα μέλη κέρδη φορολογούνται ως μερίσματα, δηλαδή με 5%, ενώ η τυχόν υπεραξία που προκύπτει από την αποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων κατά το μετασχηματισμό τους, απαλλάσσεται από κάθε φόρο.

 

Παρέχουμε στους συνεταιρισμούς την ευελιξία να καθορίζουν οι ίδιοι, την εσωτερική οργάνωση και επιχειρηματική κατεύθυνση που επιθυμούν.

 

Μετατρέπουμε την πρωτογενή παραγωγή από μία χαμένη ευκαιρία σε ένα πολλαπλασιαστικό παράγοντα οικονομικής ισχύος. Σε βασικό πυλώνα ανάπτυξης της πατρίδας μας.

 

Και αυτό είναι το πρώτο βήμα σε μια συνολική δέσμευση της Κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη για νέα προοπτική για τον αγροτικό τομέα και την ανάπτυξη της υπαίθρου. Για προσαρμογή του πρωτογενούς τομέα στις ραγδαίες αλλαγές που προκαλούνται από τις εξελίξεις στην τεχνολογία.

 

Στο πλαίσιο αυτό πρέπει να προχωρήσουμε με στόχο τη σύνδεση του πρωτογενούς τομέα με τον εκπαιδευτικό, αλλά και με την οικονομία της αγοράς.

 

Να τον θωρακίσουμε με νοοτροπίες και λειτουργίες εξωστρέφειας και να τον οπλίσουμε με σύγχρονες μεθόδους μάρκετινγκ και εμπορίας.

 

Αλλά, ταυτόχρονα, να προστατεύσουμε τους αγρότες μας από την κλιματική αλλαγή και τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Γι’ αυτό κύριε υπουργέ, θεωρώ άμεση ανάγκη την αλλαγή του κανονισμού και της οργάνωσης του ΕΛΓΑ με ένα νέο νόμο – πλαίσιο, που θα διευκολύνει τις εκτιμήσεις και τις αποζημιώσεις των αγροτών.

 

Γιατί – φαντάζομαι θα συμφωνήσετε και εσείς – ότι δεν γίνεται οι σταφυλοπαραγωγοί του Μυρτόφυτου, της Φωλιάς, του Ελαιοχωρίου, των Ελευθερών και γενικότερα του Παγγαίου, αλλά και του Νέστου, στην Καβάλα, να έχουν πληγεί από το χαλάζι τον περασμένο Ιούνιο και ακόμη να μην έχουν πάρει τις αποζημιώσεις τους. Και στις 31 Μαρτίου να πρέπει να καταβάλουν και τις ασφαλιστικές τους εισφορές στον ΕΛΓΑ.

 

Είμαι σίγουρός ότι με την ευαισθησία που σας διακρίνει, άλλωστε το έχουμε συζητήσει κατ’ επανάληψη, ότι πολύ σύντομα θα φέρετε αυτόν τον νόμο – πλαίσιο, όπως θα εντάξετε και την Π.Ε. Καβάλας στην χαλαζική προστασία με εναέρια μέσα. Σας εμπιστεύομαι. Αλλά το κυριότερο σας εμπιστεύονται οι αγρότες της Καβάλας, οι αγρότες της Ελλάδας.

 

Όπως φυσικά και όλη την ηγεσία. Τον κ. Σκρέκα και την κυρία Αραμπατζή.

 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι.

 

Προσωπικά, είμαι υπερήφανος που από βήματος της Ολομέλειας της Βουλής μου δίνεται η δυνατότητα να αναφερθώ σε ιστορίες συνεταιριστικής επιτυχίας από την Καβάλα:

 

Να πω για την Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Καβάλας, η οποία διαχειρίζεται το 5% της ελληνικής παραγωγής των ακτινιδίων, ευρισκόμενη στην πρώτη πεντάδα σε ποσότητα στη χώρα μας, με τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις σε ψυγεία και μηχανολογικό εξοπλισμό.  

 

Να πω για την Ομάδα Παραγωγών Φρούτων και Λαχανικών Σταφυλιού «Ποιότητα Σύμβολο», στο Ελαιοχώρι Παγγαίου, με συνολική παραγωγή 2.000.000 κιλά σταφύλια ετησίως που διοχετεύονται στην ευρωπαϊκή αγορά.

 

Δεν είμαι ωστόσο υπερήφανος γιατί αυτές οι ιστορίες επιτυχίας είναι πολύ λίγες αναλογικά με τις δυνατότητές μας. Και, σίγουρα, δεν αντικατοπτρίζουν αυτό που ακράδαντα πιστεύω: ότι ο πρωτογενής τομέας είναι το πραγματικό συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας.

 

Σας καλώ, όλες και όλους, λοιπόν, να ψηφίσουμε το παρόν σχέδιο νόμου προκειμένου να μπορέσουμε επιτέλους και εμείς να διηγούμαστε περισσότερες ιστορίες επιτυχίας όπως αυτές από την Καβάλα, αλλά και αυτή με την οποία ξεκίνησα την ομιλία μου.

 

Σας ευχαριστώ.