Ομιλία στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Άυλες Καταστροφές» της ποιήτριας κυρίας Ε. Καράδαγλη

Αγαπητή Εύκλεια σε ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανες να παραστώ σήμερα σε αυτήν την πολύ όμορφη εκδήλωση παρουσίασης της νέας ποιητικής συλλογής σου. Αγαπητοί φίλοι, αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά, διότι η Εύκλεια Καράδαγλη, είναι μια γυναίκα που γεννήθηκε και μεγάλωσε στα μέρη μας. Γεννήθηκε  στη Μουσθένη Καβάλας, μια πανέμορφη  περιοχή στους πρόποδες του Παγγαίου όρους, που προσφέρει γαλήνη και άμεση επαφή με τη φύση, συνθήκες αναγκαίες για να φτάσει κανείς στην αυτογνωσία, το βασικότερο προαπαιτούμενο της δημιουργίας. 

Κυρίες και κύριοι, από το ξεκίνημα της ζωής της η Εύκλεια υπήρξε ανήσυχο πνεύμα και πάντα στο μυαλό της κυριαρχούσε η ανάγκη να αποτυπώνει στο χαρτί τα συναισθήματά της. Τρανή απόδειξη ότι ο χώρος της μόδας που σπούδασε δεν λειτούργησε ως εμπόδιο στο να εξωτερικεύσει -μέσα από την ερωτική ποίηση- τον πλούσιο εσωτερικό της κόσμο. Αντίθετα μάλιστα δε δίστασε -όπως έγινε στην πρώτη ποιητική της συλλογή «Εκπνοές» και συμβαίνει και τώρα στις «Άυλες καταστροφές»- να μοιραστεί τις σκέψεις και τα βιώματά της με το ευρύτερο κοινό. Ο τίτλος που επέλεξε η δημιουργός σε αυτή τη ποιητική της συλλογή δεν είναι τυχαίος. Η λέξη άυλες υποδηλώνει τον έρωτα που εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να πάρει σάρκα και οστά. Ο έρωτας είναι άυλος. Δεν πιάνεται. Δε φυλακίζεται. Και εκεί που διατρανώνεις το μάταιο «εγώ τώρα τελείωσα μαζί του» εμφανίζεται να σε ταρακουνάει και να σε κάνει έρμαιό του. 

Ταυτόχρονα, όμως, η Εύκλεια, αντλεί έμπνευση από το σημείο μηδέν, τις ελλείψεις της ψυχής και κυρίως από τον έρωτα και τις ψυχικές αλλοιώσεις που προκύπτουν μέσα από αυτόν. Η γραφή της διακρίνεται από το διάχυτο ερωτικό συναίσθημα, την αμεσότητα, τον λυρισμό και την εικονοπλασία. Έχει ένα μοναδικό τρόπο μέσα από τις λέξεις να γεννάει ερωτικά ποιήματα, τα οποία έχουν τη δύναμη να διεισδύουν στο μυαλό μας, να μας αγγίζουν και να μας ξυπνούν μνήμες. Μνήμες γεμάτες από τη γλυκόπικρη ουσία του έρωτα. Γεμάτες πάθος, αλλά και πόνο, ορμή και τρόμο δάκρυα χαράς και λύπης. Μνήμες καταχωνιασμένες στα βάθη του νου μας, αλλά ανεξίτηλα γραμμένες στις ψυχές μας. 

Αναρωτήθηκα καθώς απολάμβανα τη συλλογή στίχο στίχο, αν μπορεί κάποιος να καταπιαστεί συγγραφικά με ένα τέτοιο θέμα, χωρίς να έχει εκτεθεί έστω και μια φορά στη ζωή του στη «λαίλαπα» του έρωτα; Την απάντηση την έχει δώσει η ίδια η Εύκλεια, η οποία σε μια πρόσφατη συνέντευξή της είπε: «Ο έρωτας είναι σαν τον κεραυνό: Δεν ξέρεις πότε και πού θα σε χτυπήσει. Χρέος του συγγραφέα είναι να αποτυπώσει στο χαρτί αυτόν τον ηλεκτρισμό. Όσοι γράφουν, παίζουν με τη φωτιά. Αν έχουμε την τύχη να μη καούμε, ζούμε το υπόλοιπο της ζωής μας με μια ουλή… Αυτή η ουλή λέγεται έμπνευση». Νομίζω, αγαπητοί μου, ότι όλοι μας έχουμε βιώσει αυτόν τον «κεραυνό» σε κάποια στιγμή της ζωής μας. Έχουμε, πράγματι, νοιώσει τον ηλεκτρισμό, το κάψιμο και το συναίσθημα αυτό έχει εντυπωθεί στην κυτταρική μας μνήμη.

Κυρίες και κύριοι, ο τίτλος της νέας ποιητικής συλλογή της  Εύκλειας Καράδαγλη πραγματεύεται τη μάχη της καρδιάς να αναδομηθεί, όταν το τέλος του έρωτα επέλθει. Βέβαια στο ερώτημα αν το τραύμα αυτό μπορεί ή πρέπει να επουλωθεί, η καθεμιά και ο καθένας ας σκεφτεί και ας δώσει την κατά τον ίδιο αληθινή απάντηση. Εξάλλου, σύμφωνα με την Αναΐδα Νιν αυτά που δεν μπορούμε να τα μετατρέψουμε σε κάτι το εξαιρετικό, οφείλουμε να τα αφήνουμε να φύγουν.
 
Αφήνοντας όμως πίσω μου το έτσι κι αλλιώς ανεξάντλητο θέμα του έρωτα, μου είναι αδύνατο -φτάνοντας στο τέλος της σύντομης παρέμβασής μου- να μην αναφερθώ στη αντίληψη της ίδιας της Εύκλειας για την υψηλή τέχνη της ποίησης. Και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να γίνει αυτό από το να σταθώ σε ένα από τα δεκάδες ποιήματα που υπάρχουν μέσα στις σελίδες του βιβλίου. Πρόκειται για το ποίημα με το λιτό τίτλο «Ποίηση», στο οποίο αποτυπώνεται η αγάπη και η δίψα της γι’ αυτήν, αλλά και η προτροπή να ακολουθήσουν και άλλοι το παράδειγμά της βαδίζοντας το δύσβατο ποιητικό μονοπάτι που οδηγεί στο ξέφωτο της ανθρώπινης ψυχής. Αντί επιλόγου λοιπόν θα μου επιτρέψετε να σας διαβάσω έναν από τους πιο ευσύνοπτους και συνάμα εύστοχους ορισμούς της ποίησης που έχουν περιβληθεί ποτέ οι ίδιοι ποιητικό ένδυμα. Γράφει η Εύκλεια: «Η ποίηση μέσα μας αλυχτά σαν το σκυλί που θάνατο οσφραίνεται. Αν δεν γραφτεί ξεχνιέται κι αποθαίνει. Αντάμα της κι ο ποιητής».

Σας ευχαριστώ